~Yuriga Yaoi~

 วันนี้มีเรื่องน่าเศร้าของไอ้หลานชายตัวนี้

 รูปนี้เป็นรูปที่คุณนายเค้าถ่ายรูปไอ้บงไว้ เมื่อนานมาแล้ว

บงเท็นมารุ เป็นหนูหน้าตากวน.....ที่ไอ้เซะมันทิ้งไว้ให้เลี้ยง

ไอ้เซะตัดสินใจซื้อมาเมื่อตอนไปค้างบ้านอี้จินเพื่อซ้อมการแสดงของงาน CCP ครั้งแรก ตอนไปเลือกดูมีหนูหน้าตาน่ารักเรียบร้อยมากกว่ามันหลายตัว แต่เพียงสาเหตุเดียวที่ไอ้เซะเลือกมันมาคือ "มันเกรียนดีอ่ะ"........

ขอบคุณนะไอ้ลูกชาย แล้วมันก็เกรียนสมกับที่หวังไว้ วันแรกมันมาถึงขู่ฝ่อใส่ทุกคนเลย 555 ตอนตั้งชื่อมัน คิดมาได้เป็นสิบชื่อ มากมายก่ายกอง แต่ก็มาจบที่ชื่อนี้ บงเท็นมารุ แรกๆก็เรียกเต็มนะ หลังๆเหลือแค่ไอ้บงเพราะรู้สึกมันยาวเกิน

ไอ้บงเป็นหนูชะตาน่าอนาถมากๆ เพราะมันโดนทุกคนรุม(แกล้ง)รักมากมาย โดนเฉพาะไอ้เซะ พ่อของมันเอง วันที่5หลังจากซื้อมา ด้วยสาเหตุว่าไอ้เซะเอาไอ้บงกลับบ้านไม่ได้ บงเท็นมารุเลยต้องย้ายนิวาศสถานมานอนที่ห้องคุณนายแทน เมื่อมาถึงไอ้คุณลูกชายก็แสดงความรักทันทีด้วยการจับมันโยน!!!!=[]= ทุกคนร้องลั่น

"เฮ้ย ไหงโยนงั้น เดี๋ยวมันตกมาตายทำไง?"(มันโยนสูงประมาณ1ฟุตเป็นอย่างน้อย) แต่สิ่งที่ไอ้เซะตอบคือ "โหยแค่นี้มันไม่เป็นไรหรอก..."และนั้นคือจุดเริ่มต้นของความน่าอนาถของมัน ทุกคนเลยรักบงกันคนละนิดละหน่อย ไว้ว่าจะจับมันมาทำซูชิ หรือเป็นลูกโบว์ลิ่งก็ตาม(ฮา)(มันจะมีบอลที่เอาไว้ให้หนูปั่นเล่นเคยเห็นไหม? นั้นแหละจับมันใส่เค้าไปแล้วก็ สไตร์!!!) แต่เมื่อ3-4วันก่อนจู่ๆคุณนายก็โทรหาเราด้วยเสียงสั่นๆว่า

"ตัวเองทำไงดีไอ้บงขาหัก!!!..."

"=[]=.....หาทำยังไงมันถึงได้หักล่ะ?"

"ก็ขามันขัดอยู่ในแกนจักรอ่ะ"

"......เฮ้ย แต่แกนจักรพลาสติก มันมีแค่เส้นแกนเส้นเดียวเองนะไปขัดตรงไหน?"

"ก็ในแกนเส้นเดียวนั้นแหละ..ทำไงดีอ่ะตัวเอง"

"-*- ลองโทรถามไอ้เซะดู เดี๋ยวเค้าโทรถามตาแก่ให้เผื่อจะรู้"

หลังจากนั้นเจ้าเซะแนะนำให้ล้างกรงและล้างแผลให้มัน แต่ก็ทำไม่ได้สักอย่างเพราะมันระแวงเลยไม่ได้ทำ พอยื่นมือเค้าไปมันก็จะกัดท่าเดียวเลย ลองหลายๆวิธีก็ยังไม่ได้เลยต้องปล่อยมันไว้อย่างงั้น

เมื่อคืนตอนเรากลับมาจากทำงาน มันก็ยังอยู่ดีมีแตงกวาเป็นอาหารอยู่ มันแทะด้วยท่าทางระรื่นมากมาย พอสักเที่ยงคืนมันก็ส่งเสียงร้อง เราเลยหันไปดูปรากฏว่ามันนอนหงายแล้วลุกไม่ได้เพราะขามันหัก เราจะจับมันก็ไม่ได้เพราะมันไม่ยอม เราเลยทำได้แค่ค่อยตะแคงกรงให้ไอ้บงมัน มันก็ตะกายจนกลับมานั่งได้เหมือนเดิมแล้วนั่งจ้องหน้าเรา แล้วมันก็เริ่มงานอดิเรกของมันต่อ คือการเขย่ากรง-*- (โดยปกติไอ้บงจะมีนิสัยเสียที่ชอบแทะและเขย่ากรงเวลาเห็นของกินทุกอย่างแม้กระทั่งข้าวผม-*-) มันก็เขย่าของมันไปเรื่อย พอหันไปดุมัน มันก็นั่งจ้องหน้าเรา....แล้วก็แทะต่อ เราเลยได้แต่ปล่อยมันไป

และด้วยความที่เหนื่อยจัดประกอบกับตอนนั้นก็ตี1กว่าๆ ตี2แล้ว เราก็เลยนอนไปเลยแม้จะหนวกหูก็ตาม   แต่วันนี้เราตื่นมาตอนเช้าเอะใจนิดหน่อยตรงที่เราไม่ได้ยินเสียงไอ้บงมันเขย่ากรง (ปกติสักตี5ถึง7โมงไอ้บงถ้าไม่ปั่นจักรมันจะเขย่ากรงเล่น) แต่เราก็ยังเฉยๆอยู่เพราะเราง่วงแสนง่วงประกอบกับนึกในใจว่า มันขาเจ็บอยู่คงนอนอยู่มั้ง ปรากฏว่าตื่นมาตอน9โมงอีกที มันก็นอนตัวแข็งไปแล้วนั้นทำให้เรานิ่งไปพอดู แต่ก็ลองเขย่ากรงดูเพื่อความแน่ใจปรากฏว่ามันแน่นิ่งไปแล้วจริงๆ T^T

ขอไว้อาลัยให้บงเท็นมารุ ไอ้หนูชะตาน่าอนาถ แม้มันจะเกรียนแค่ไหน แต่เราก็ยังรักมัน เพราะเวลาห้องเงียบๆไม่มีใคร ก็มีมันอยู่เป็นเพื่อน ทำเสียงหนวกหูให้ห้องไม่เงียบเหงา แต่ตอนนี้จะไม่มีเสียงมันอีกแล้ว ไม่ว่าจะเสียงร้อง หรือเสียงมันเขย่ากรงก็ตาม ขอให้ชาติหน้าไปเกิดดีๆนะ อย่าเกรียนนักละไอ้บง 

*ไว้อาลัยให้มัน1นาที

ไปทำงานล่ะ บายๆทุกคน